بخش ۳ - در محبت روحانی

برداشت: عشق‌هایی که بر پایه‌های ناپایدار و ظاهری بنا شده‌اند، به شدت تحریک‌کننده و سلطه‌گر هستند.

برداشت: تعجب نکن از افرادی که در مسیر سعادت قدم می‌گذارند و به عمق معانی می‌رسند، چرا که آنها در دریای علوم و معانی غرق شده‌اند.

برداشت: در خیالی پر از عشق محبوب، دل مشغول شده و به یاد او از همه چیز در جهان غافل شده‌ام.

برداشت: به یاد خدا از مردم دور شده، مانند مستی که ساقی شراب می‌ریزد.

برداشت: نمی‌توان برای درمان آن‌ها دارو تجویز کرد، زیرا هیچ‌کس از درد و مشکل آن‌ها باخبر نیست.

برداشت: آیا تو از آغاز، به صدای فریاد آن‌ها که گفتند "بله" توجه نکردی؟

برداشت: گروهی در کنار هم نشسته‌اند و زندگی ساده و بی‌زرق و برق دارند، در حالی که دیگری با انرژی و حرارتی متفاوت در حال فعالیت است.

برداشت: با یک فریاد، کوهی را از جایش حرکت می‌دهند و با یک ناله، شهری را به هم می‌ریزند.

برداشت: آن‌ها مثل باد هستند که پنهان و سریع حرکت می‌کنند، اما مانند سنگ، بی‌صدا و ثابتند و در دل خود ذکر و تسبیح می‌گویند.

برداشت: در صبح‌ها به قدری اشک می‌ریزند که چشمانشان مانند کحل خواب غرق می‌شود.

برداشت: سوارکار خسته و بی‌رمق است، چون شب خیلی طولانی و خسته‌کننده‌ای را پشت سر گذاشته و حالا صبح می‌تواند به راه ادامه دهد، اما همچنان ناتوان و گیج مانده است.

برداشت: در هر دو روز و شب، در عذاب و اضطراب زندگی می‌کنند و نمی‌دانند که آیا این آشفتگی در تاریکی شب است یا در روشنی روز.

برداشت: فتنه‌ای که در زیبایی چهره‌ی معشوق وجود دارد، به قدری فراوان است که حتی زیبایی عادی هم نمی‌تواند با آن رقابت کند.

برداشت: صاحبدلان هیچ‌گاه دل خود را به ظواهر و لباس‌ها نمی‌دهند، اما اگر کسی احمق باشد و دلش را به چیزهای بی‌ارزش بسپارد، این نشان از بی‌مغزی اوست.

برداشت: کسی که در میخانه به وحدت و یگانگی خداوند مست شده، به حدی غرق در این تجربه شده که یاد دنیا و آخرت از ذهنش رفته است.