بخش ۲۵ - حکایت

برداشت: شخصی پسرش را در حین سفر گم کرد در تاریکی شب در میان کاروانیان ‌می‌گشت. (راحله‌: تأنیث راحل، و راحل به‌معنی کوچنده است، در اینجا مَرکب منظور است.)

برداشت: از هر خیمه سراغ پسرش را گرفت و هر سوی رفت تا بالاخره پسرش را یافت.

برداشت: چون به کاروان خود برگشت‌، شنیدم که به ساربان ‌می‌گفت‌:

برداشت: نمی‌دانی که چطور دوست و یار (گم‌شده) را پیدا کردم‌؛ هر‌کس که می‌دیدم می‌پنداشتم که گم‌شده من است.

برداشت: به‌همین علت است که اهل دل در پی (شاد کردن دل) هر کسی هستند شاید که روزی به صاحب‌دلی برسند.

برداشت: بارها و مشقت‌ها را متحمل می‌شوند برای (یافتن) دلی؛ خارها می‌خورند‌، برای رسیدن به گلی.