بخش ۲۴ - حکایت

برداشت: شنیده‌ام که آدم مغروری در خانه را بر روی نیازمندی بست

برداشت: آن نیازمند در گوشه‌ای نشست و آه سرد از سینه بر می‌آورد.

برداشت: مردی نابینا‌، صدای آه و فغان او را شنید و از سبب خشمش پرسید.

برداشت: (ماجرا را برای مرد نابینا) تعریف کرد و افتاده‌بر خاک و گریان از جور و ستمی که از آن مرد متکبر به او رسید گفت.

برداشت: (مرد نابینا) به او گفت این ماجرا را فراموش کن و یک امشب ‌(در خانه‌ من) شام و افطار کن.

برداشت: به مهربانی و ترفند او را به خانه بُرد و سفره نهاد.

برداشت: آن مرد نیازمند از غم و رنج آسود و دعا کرد که «ایزد و پروردگار، تو را روشنایی ببخشد!»

برداشت: آن شب چند قطره اشک از چشمان مرد نابینا چکید‌؛ سحرگاه چشم گشود و توانست ببیند.

برداشت: این حکایت در شهر پیچید و جوش و خروش (در مردم افتاد) که مرد نابینا‌، بینا گشت.

برداشت: آن مرد متکبر سنگ‌دل هم ماجرا را شنید‌؛ همان کسی که درویش از برِ او رنجیده‌دل رفت.

برداشت: و از مرد (دیده یافته) پرسید ای نیک‌بخت! این مشکل بزرگ تو چطور حل شد؟ (چگونه بینا شدی؟)

برداشت: چه کسی این چراغ درخشان را برای تو روشن کرد؟ پاسخ داد‌: ای ستم‌کار سیه‌روز!

برداشت: تو کوته‌نظر و تنگ‌نظر بودی و بد‌اندیش، که جغدی را بر هما پسندیدی (یعنی سعادت داشتن هما و کار نیک را به جغد شوم و کار ناپسند ترجیح دادی)

برداشت: این در (بخت و اقبال) را کسی به‌روی من گشود که تو در بر روی او فراز کردی. ( فراز کردن‌: بستن)

برداشت: اگر جوان‌مردان را محترم بداری و راهرو آنها باشی، به کار نیک و مردی که پیش می‌آید روشن هستی (و شک نمی‌کنی)

برداشت: کسانی‌که چشم دلشان کور است از این توتیا (کمک به نیازمند) غافل هستند.

برداشت: وقتی آن مرد بخت‌برگشته این سرزنش را شنید‌، انگشت پشیمانی به دندان گَزید.

برداشت: که شهباز اقبال و بخت من‌، صید تو گشت، قسمت من بود اما نصیب تو شد.

برداشت: کسی که شهباز را به‌دست آورده بود (با نادانی از دست داد و اکنون) همچون موش دندان حرص می‌فشرد.

برداشت: ای کسی که طلب‌کار و جوینده اهل دل هستی‌، از خدمت و کمک یک لحظه غفلت مکن.

برداشت: به ضعفا کمک کن‌، تا روزی همای سعادت نصیب تو گردد.

برداشت: وقتی تیر نیاز ‌(و کمک کردن به دیگران را) به هرجا روانه می‌کنی روزی تیرت به هدف خواهد خورد.

برداشت: یک مروارید هم از چندین صدف به‌دست می‌آید و از صد تیر یکی بر هدف.