بخش ۱۸ - حکایت

برداشت: شنیدم که مردی هست که بسیار درست و پاکدامن است، او آشنا با سرزمین‌ها و سفر کرده به دورترین نقاط روم می‌باشد.

برداشت: من و تعدادی از مسافران بیابان‌نورد به همراه پیام‌آوری به دیدن یک شخص رفتیم.

برداشت: او به احترام و ارادت هر یک را بوسید و با دستانی پر از احترام و عظمت، به نشسته و در جمع حاضر شد.

برداشت: من طلا و محصولات و شاگرد و لباست را دیدم، اما بی‌رحمی تو همچون درختی است که بدون میوه است.

برداشت: این جمله به این معناست که شخصی با رفتار مهربان و گفتار دلنشین خود، به نظر می‌رسد انسان با شخصیتی و مردمی باشد، اما در واقع درون او احساسات و افکار سرد و بی‌احساس وجود دارد.

برداشت: او هر شب آرامش و خواب نداشت و در حال ذکر و دعا بود، اما ما از گرسنگی رنج می‌بردیم.

برداشت: صبح زود در را باز کرد و با مهربانی شروع به پرسش و گفتگو کرد.

برداشت: شخصی وجود داشت که خوش‌مشرب و شیرین‌زبان بود و با ما در آن منطقه سفر می‌کرد.

برداشت: تصحیف آن است که با تغییر و تبدیل نقاط کلمات، معنای مصرع یا بیت عوض شده مثلا از مدح به ذم کشد‌. در اینجا تصحیف «‌بوسه‌» می‌شود توشه.

برداشت: به من خدمت کن و با دستت به کفشم اشاره کن، به من نان بده و کفش را بر سرم بزن.

برداشت: مردانی که جانفشانی کرده‌اند، برتر از کسانی‌اند که تنها شب‌ها بیدار می‌مانند ولی قلب‌شان زنده نیست.

برداشت: من از نگهبانان تاتار، دلی بی‌احساس و چشمی بیدار در تاریکی شب را مشاهده کردم.

برداشت: خوشرفتاری و بزرگواری به کمک کردن و نیکوکاری است، اما فقط سخن گفتن بی‌فایده و تو خالی است.

برداشت: روز قیامت، کسی را در بهشت خواهی دید که به دنبال فهم عمیق و حقیقت واقعی است و در عین حال ادعای بهشت را هم دارد.

برداشت: برای ادعای درست و توانمند، باید بر پایه‌ای محکم و استوار تکیه کرد؛ زیرا پایگاهی سست و نامطمئن نمی‌تواند استحکام لازم را فراهم آورد.