بخش ۱۴ - حکایت

برداشت: در وصف نیک‌مردان چیزی بشنو؛ اگر نیکبخت و بلند‌همّت هستی.

برداشت: که شبلی روزی از مغازه گندم‌فروش یک کیسه گندم به ده برد. (شِبلی: نام عارف مشهوری است)

برداشت: در میان گندم‌ها مورچه‌ای را دید که با سرگشتگی به‌این سو و آن‌سو می‌رفت.

برداشت: از غم آن (مورچه گم‌گشته) شب نتوانست بخوابد پس مورچه را به وطن خویش باز برد و گفت:

برداشت: جوانمردی نیست که این مورچه بیچاره را از وطن خویش دور گردانم.

برداشت: دل مسکینان و دردمندان را شاد کن، تا قضا و دست روزگار تو را شاد کند.

برداشت: چه خوب گفته‌است فردوسی پاک‌زاد که‌ رحمت بر خاک پاک او بادا

برداشت: به موری دانه‌کش آزار مرسان زیرا او نیز همچون دیگران جانی دارد و جانش را دوست دارد.

برداشت: سنگدل است کسی که موری را تنگدل بخواهد.

برداشت: ناتوان را میازار زیرا روزی (برای بخشش) به‌او التماس خواهی کرد.

برداشت: مسکینان و دردمندان را شاد بگردان، (روز قیامت) و روز درماندگی را فراموش مکن.

برداشت: شمع که به پروانه رحم نکرد؛ ببین که چگونه سوخت.

برداشت: فرض کن که خیلی‌ها از تو ضعیف‌تر هستند؛ آخر از تو هم قوی‌تر کسی هست.