بخش ۱۳ - حکایت در معنی رحمت بر ضعیفان و اندیشه در عاقبت

برداشت: یک درویش از ناتوانی و وضعیت بد خود به شخصی پولدار و پرتوان شکایت می‌کند.

برداشت: نه کسی دینی به او داد، نه بخششی به او رسید؛ او فقط به خاطر زحماتی که کشیده و تلاشهایی که کرده، صدای خوبی از خود به گوش دیگران می‌رساند.

برداشت: دل دردمند از ظلم و ناراحتی او به درد آمده و از غم و اندوه خود سر بلند کرده و با تعجب گفت، چقدر عجیب است.

برداشت: چرا فرد ثروتمندی که حالتی عبوس دارد، این‌گونه رفتار می‌کند؟ آیا از تلخی خواسته‌هایش نمی‌ترسد؟

برداشت: فرمان داد که افراد کم‌عمق و نادان، با بدبختی و آزار، غلام خود را برانند تا به ذلت بیاویزد.

برداشت: شنیدم که اگر شکر خداوند را به جا نیاوریم، روزگار از ما روی برمی‌گرداند و دچار مشکل خواهیم شد.

برداشت: عظمت او به گمراهی کشیده شد و عطارد (سیاره) قلم را در تاریکی قرار داد.

برداشت: شقاوت بدون هیچ پوششی او را در وضعیت بدی قرار داد؛ همانطور که بعد از سیری نه به باران اجازه رفتن داد و نه بار را برداشت.

برداشت: سرنوشت بر او همچون باران از آسمان نازل می‌شود، در کنار خاکی که به صفاتی خوب معروف است، او کیسه‌ای پر از نعمت و دستی پاک دارد.

برداشت: حالت او به طور کامل تغییر کرده است و پس از گذشت مدتی از این ماجرا، او دگرگون شده است.

برداشت: یک جوان خدمتگزار، به دست شخص محترمی افتاد که دل و دستش پر از ثروت و نیکویی است و او را به روشنی و خوبی هدایت کرد.

برداشت: تو آنقدر خوشحال و شاداب با مسکین آشفته حال ملاقات کردی که انگار او ثروت زیادی دارد.

برداشت: یک شب، فردی برای غذا به در خانه‌ای رفت، اما به خاطر سختی‌هایی که در زندگی تجربه کرده بود، قدم‌هایش ضعیف و ناتوان شده بود.

برداشت: یک نفر که صاحب نظر و تجربه است به من گفت که باید تلاش کنم تا فردی نیازمند و بی‌بضاعت را خوشحال کنم.

برداشت: وقتی او را نزدیک سفره آوردند، از بهر آنچه به دست آورد، بی‌اختیار فریادی زد.

برداشت: دل شکسته دوباره به سوی خواجه آمد و اشکش را که به مانند پرده‌ای از دیباست، راستینی از رازهایش را آشکار کرد.

برداشت: سالار خوشبخت از او پرسید: چرا اشک‌هایت به خاطر ظلم و سختی به چهره‌ات آمده است؟

برداشت: در دل من به شدت در حال جوش و خروش است به خاطر وضعیت این پیرمرد نیکوکار که تقدیرش ناپسند شده است.

برداشت: من در گذشته بنده و زیر دست او بودم، او صاحب املاک و دارایی‌های زیاد و مال و ثروت بود.

برداشت: وقتی شأن و جلال او کاهش پیدا کند، خواسته‌هایش را با التماس و درخواست به در دیگران می‌برد.

برداشت: او با خنده گفت: ای پسر، ظلم و ستم بر کسی نیست که از گردش زمان در امان نباشد.

برداشت: آیا تو آن تاجر مغروری نیستی که به خاطر تکبرش سرش را به آسمان برده؟

برداشت: من کسی هستم که در آن روز خاص، به خاطر خوبی‌های خودم از دنیا جدا می‌شوم و در روز دیگر، در جایگاهی والا و دور از مشکلات زندگی قرار می‌گیرم.

برداشت: نگاه آسمان به من افتاد و غم از چهره‌ام زدوده شد.

برداشت: اگر خداوند به دلیل حکمتش دری را ببندد، به لطف و کرم خود در جای دیگری دری را برای شما باز می‌کند.

برداشت: بسیاری از فقرا و نیازمندان شکم سیر شدند و در مقابل، بسیاری از ثروتمندان و نعمت‌داران به نداری و فقر افتادند.