بخش ۱۱ - حکایت

برداشت: شخصی در بیابان سگی تشنه دید که آن سگ از بی‌آبی و تشنگی بی‌رمق شده بود.

برداشت: آن آدم نیکوکار کلاه خود را دلو کرد و به دستار خویش بست. (حبل: طناب)

برداشت: تلاش کرد و آن سگ بی‌رمق را آب نوشانید.

برداشت: رسول اکرم خبر داد که خداوند گناهان آن شخص را بخشود.

برداشت: بهوش باش! اگر ستمکار هستی، بیندیش و بترس و راه دوستی و بخشندگی در پیش بگیر.

برداشت: هیچکس نیکویی با یک سگ را فراموش نمی‌کند و بی‌مزد نمی‌گذارد؛ کار نیک آدم نیکوکار چگونه بی‌مزد می‌ماند؟

برداشت: تا می‌توانی نیکویی کن و خداوند درب کار خیر را بر روی هیچکس نبسته‌است.

برداشت: بهنام اعظمیان: بخشیدن مقدار زیادی زر از گنج و مال بادآورده به آسانی امکان‌پذیر است، مهم این است که بتوانی یک ذره از کار و دسترنج خودت به کسی کمک کنی و از مال خودت بگذری.

برداشت: هر کسی باید بار خود را به دوش بکشد و این کار برایشان مشکل و سنگین است، مانند اینکه ملخ، که به نظر کوچک و بی‌اهمیت می‌آید، در برابر مورچه‌ای که بار خودش را حمل می‌کند، به نظر می‌رسد.