بخش ۱۰ - حکایت کرم مردان صاحبدل

برداشت: یکی از افراد generosity و بزرگواری داشت، اما توانایی کافی برای تأمین نیازهای خود نداشت و این باعث می‌شد که نتواند به اندازه شخصیتش عمل کند.

برداشت: خدا نکند که بی‌نوا و پست باشد، زیرا جوانمردی نباید در فقر و تنگدستی زندگی کند.

برداشت: کسی که اراده و هدف بلندی دارد، هرچند در کارش با مشکلاتی روبرو شود، در نهایت باید با تلاش و کوشش بیشتری به خواسته‌اش دست یابد.

برداشت: مانند سیلابی که در کوهستان جاری است و هرگز بر بلندی نمی‌ایستد، دائما در حال حرکت و ناپایداری است.

برداشت: تو در خوراک خود سرمایه‌ای خرج نکردی و به همین دلیل تنوع و کیفیت کمتری داری.

برداشت: فقیر و کم‌درآمدی، دو کلمه‌ای نوشت که تو دارای عاقبت نیک و سرشتی نیکو هستی.

برداشت: مرا دستگیری کن با چندین درم، زیرا مدتی است که من در زندان قرار دارم.

برداشت: در نگاه او ارزش چیزی را نمی‌دید، اما در دستش هم چیزی برای نشان دادن نداشت.

برداشت: مردی به دشمنان پیام فرستاد که ای آزادگان نیک نام، شما را دعوت می‌کنم.

برداشت: برای مدتی دامنش را بگیرید و اگر از شما فرار می‌کند، به نشانه‌ای از ناتوانی او در فرار از عهده‌تان برآیید.

برداشت: او به جایی وارد شد که باید از آنجا فرار کند و به محض اینکه از این شهر فاصله بگیرد، دیگر در بند نخواهد بود.

برداشت: وقتی گنجشک در قفس، بیرون را می‌بیند، دیگر قادر نیست در قفس بماند و یک لحظه هم آرامش نمی‌تواند داشته باشد.

برداشت: چون باد صبا از آنجا عبور کرد، نه اینکه کسی به حال او رسید یا او را درک کرد.

برداشت: جوانمردی را فهمیدند که برای بدست آوردن ثروت یا مردانگی تلاش کن.

برداشت: به خاطر ناتوانی و شرایط سخت، به زندان افتاد، زیرا دیگر نمی‌توان مرغی که از قفس پرواز کرده را به دام انداخت.

برداشت: شنیدم که او به مدت طولانی در زندان ماند، نه از ظلم و ستم شکایت کرد و نه فریاد زد.

برداشت: زمانی نگذشت و شب‌ها نیز خوابش نبرد، در حالی که پارسایی از کنار او عبور کرد و گفت:

برداشت: فکر نکن که از مال دیگران سیر هستی، چه بر سرت آمده که به زندان افتاده‌ای؟

برداشت: در اینجا شخص به کسی می‌گوید: «ای هم‌نشین، خوشحالم که به خاطر فریبکاری، پول کسی را نخوردم و از آن بهره‌برداری نکردم.»

برداشت: مردی ناتوان را دیدم که نمی‌توانست از دست از مشکلاتش رهایی یابد و تنها راه چاره‌اش وابستگی به خودش بود.

برداشت: هرگز کسی را نزدیک خود ندیدم که نظرش با من یکی باشد، من آرام و بی‌خیالم و دیگری به خواسته‌هایش پایبند است.

برداشت: زندگی به پایان می‌رسد و انسان خوب‌نامی را با خود می‌برد. چه زندگی شادی که نام او هرگز فراموش نخواهد شد.

برداشت: بهتر است که انسانی با روح و احساس، هرچند در خواب و زیر خاک باشد، از انسانی که زنده است اما دلش مرده و بی‌احساس است، ارزشی بیشتری داشته باشد.

برداشت: دل زنده هرگز نابود نمی‌شود. اگر جسمی زنده باشد، اما دلش بمیرد، دیگر چه اهمیتی دارد؟