بخش ۳ - حکایت ابراهیم علیه‌السلام

برداشت: شنیدم که به مدت یک هفته، هیچ مسافر در راه مانده‌ای به منزل ابراهیم خلیل، که از شدت مهمان‌نوازی همچون مهمانسرایی بود، نیامد.

برداشت: ابراهیم به خاطر خوش‌خویی‌اش غذا نمی‌خورد مگر اینکه مستمندی را در راه می‌دید و او را نیز در غذایش شریک می‌کرد.

برداشت: به همین خاطر از منزل بیرون رفت و به هر سمت نظاره انداخت و اطراف را مشاهده کرد.

برداشت: او پیرمردی را دید که وسط بیابان ایستاده بود و پیری، همچون گرد سفیدی بر سر و مویش نشسته بود.

برداشت: ابراهیم برای دلگرمی به او سلامی کرد و به شیوه بزرگمنشان او را برای غذا خوردن آواز داد.

برداشت: ابراهیم به او گفت: ای که تمام مردمک چشمم را فرا گرفته‌ای (نشان از توجه و محبت ابراهیم به پیرمرد) مروت به خرج بده و بیا و نان و نمکی در منزل من بخور.

برداشت: پیرمرد وقتی خلق‌وخوی ابراهیم را والا دید، درخواست او را قبول کرد و با شوق از جا پرید و به راه افتاد.

برداشت: نگاهبانان و ملازمان منزل ابراهیم پیرمرد را با احترام نشاندند.

برداشت: ابراهیم فرمان داد و ترتیب سفره‌ای دادند. همه دور سفره نشستد.

برداشت: زمانی که جمع غذا را با نام خدا شروع کردند، صدایی از پیرمرد به گوش کسی نرسید.

برداشت: ابراهیم به او گفت: ای پیرمرد کهنسال، تو را همچون پیران دیگر، که خلوص و شوق الهی دارند، نمی‌بینم.

برداشت: مگر شرط نیست که وقتی غذا می‌خوری، آن را با نام خدا آغاز کنی؟

برداشت: پیرمرد گفت: من راه و طریقی را که از پیشینیان آتش‌پرستم نشنیده باشم، نمی‌پذیرم.

برداشت: ابراهیم که از اولیای خدا (خوش‌قدم و فرخنده) بود، متوجه شد که این پیرمرد آتش‌پرست بوده و از لحاظ روحی و اعتقادی، حال بسیار بد و تباهی دارد.

برداشت: ابراهیم وقتی متوجه شد که پیرمرد با توحید بیگانه است او را با خواری از پیش خود راند؛ چراکه انکارکنندهٔ خدا نزد پاکان و اهل حق پلید است و باید آن را رفع کرد (یا: چراکه ناپسند است پلیدی نزد پاکان باشد و باید از شرش خلاص شد).

برداشت: فرشته وحی پیکی از سوی خداوند بزرگ آورد و با چهره‌ای پرهیبت و سرزنش‌کنان گفت: ای ابراهیم!

برداشت: خداوند می‌فرماید که من صد سال به او عمر و روزی داده‌ام، اما تو تنها در یک لحظه از او خشم گرفتی.

برداشت: اگر او به آتش سجده می‌کند، تو چرا از بخشش به او دست می‌کشی؟