بخش ۲ - گفتار اندر نواخت ضعیفان

برداشت: بچه یتیمی کهپدر ندارد را مورد نوازش!واحسان خود قرار بده و باعث خوشحالی!او بشو و اندوهش را کم کن .

برداشت: آیا می‌دانی چه چیزی باعث شد که او به شدت گرفتار شود؟ آیا هیچ درختی می‌تواند بدون ریشه، تازه بماند؟

برداشت: اگر دیدی یتیمی با سر افکنده در مقابل توست، به فرزند خود بوسه نزن.

برداشت: اگر یتیمی گریه کند، چه کسی به نازش اهمیت می‌دهد؟ و اگر عصبانی شود، چه کسی بار آن را به دوش می‌کشد؟

برداشت: مگر آنکه یتیم گریه کند، که در آن صورت عرش بزرگ به لرزه در می‌آید.

برداشت: با مهربانی اشک‌ها را از چشمانت بشوی و از روی محبت خاک را با چهره‌ات آب‌پاشی کن.

برداشت: اگر سرپناه و حمایت قبلی از او دور شده، تو می‌توانی خود را به گونه‌ای پرورش دهی که نیاز به آن حمایت نداشته باشی و خودت به خودت تکیه کنی.

برداشت: من زمانی احساس افتخار و عزت می‌کردم که در کنار پدرم بودم.

برداشت: اگر تو به من نزدیک شوی، ممکن است دیگران نیز تحت تأثیر قرار گیرند و نگران حالشان شوند.

برداشت: حالا اگر دشمنان مرا به اسارت ببرند، هیچ یک از دوستانم به کمکم نخواهد آمد.

برداشت: من از درد و رنج کودکان آگاه هستم، زیرا خودم در کودکی، پدرم را از دست داده‌ام.

برداشت: یک نفر خاری از پای یتیمی درآورد، بعدا در خواب دید که (بخاطر این احسان) در بلندای سعادت قرار گرفته

برداشت: او همیشه می‌گفت و در باغ‌ها قدم می‌زد که از آن خارها چه گل‌هایی بر من شکفته است.

برداشت: هر چقدر که می‌توانی، از رحمت دور نشو، زیرا اگر از رحمت دور شوی، رحمت نیز از تو دور خواهد شد.

برداشت: اگر لطفی به کسی کردی، به خودبالا بینی نپرداز، چون من بزرگ هستم و دیگران در مقام پایین‌تری قرار دارند.

برداشت: اگر در زمانه مشکلاتی برای او پیش آمده است، هنوز هم او دارای قدرت و توانمندی برای مقابله با چالش‌هاست.

برداشت: وقتی کسی را دیدی که برای حکومت و بزرگانش دعا می‌کند، بدان که او شکر نعمت‌ها را به جا می‌آورد.

برداشت: بسیاری از مردم به تو نگاه می‌کنند و به تو توجه دارند، اما تو هیچ توجهی به دیگران نداری.

برداشت: در این بیت، شاعر به اشتباه به ویژگی‌های خوب و پسندیده اشاره می‌کند و می‌گوید که به جای آنکه از کرم و بزرگواری سروران سخن بگوید، در واقع در مورد اخلاق و رفتار پیغمبران صحبت می‌کند. این نشان‌دهنده ستایش از ویژگی‌های نیک انسانی و الهی است.