بخش ۴۰ - گفتار اندر حذر از دشمنی که در طاعت آید

برداشت: اگر دوستت به دشمنی تبدیل شود، از حقه‌هایش نترس و مراقب باش.

برداشت: وقتی یاد محبت و پیوند خویش به دلش می‌افتد، قلبش پر از کینه و حسادت می‌شود.

برداشت: به کسی که دل و نیت بدی دارد، نباید با سخنان شیرین و خوش بر خورد کرد، زیرا ممکن است آن ظاهر زیبا پنهان کننده‌ی چیزهای تلخ و خطرناک باشد.

برداشت: کسی می‌تواند از خطر دشمن فرار کند که دوستان خود را دشمن بداند و از آن‌ها فاصله بگیرد.

برداشت: آن شخص شاداب و بازیگوش، در کیسه‌ای که در دست دارد، همه افرادی را که نگاه می‌کند، در آن کیسه می‌بیند.

برداشت: اگر سربازی نسبت به فرمانده‌اش سرکش و نافرمان شود، تا جایی که می‌توانی از او در خدمت خود استفاده نکن.

برداشت: سالار (رئیس یا فرمانده) نمی‌داند که باید سپاسگزار تو باشد و از بدعهدی‌اش ترسی ندارد.

برداشت: به عهد و پیمان محکم او اعتماد نکن و از مراقبتی که در خفا بر او قرار داده شده، اطمینان حاصل نکن.

برداشت: کسی که تازه یاد می‌گیرد، باید به گونه‌ای آموزش داده شود که به آن علم وابسته و متصل بماند، نه اینکه به راحتی از آن جدا شود و دیگر نتواند به یادگیری ادامه دهد.

برداشت: وقتی که سرزمین دشمن را محاصره کردی و به جنگ پرداختی، اسیران او را به خود او بسپار.

برداشت: مانند دندانی که با قدرت و خشونت، خون را از حلوق ستمگر می‌مکد.

برداشت: وقتی از دست دشمن آزاد شوی، زندگی مردم در دیار بهتر و منظم‌تر از قبل خواهد شد.

برداشت: اگر دوباره در میدان جنگ ضربه‌ای به او وارد شود، عموم مردم به شدت از او آسیب می‌بینند و متحمل خسارت می‌شوند.

برداشت: اگر به مردم شهر آسیبی برسانی، نباید بر روی دشمن در شهر خودت دروازه‌ای بگشایی.

برداشت: نگو که دشمن با شمشیرش در دروازه ایستاده است، چرا که همراه دشمن در شهر حضور دارد.