بخش ۲۶ - حکایت قزل ارسلان با دانشمند

برداشت: قلعه قزل ارسلان به قدری محکم و باشکوه بود که به نحوی خود را به کوه الوند می‌چسبید و ارتفاع آن را به نمایش می‌گذاشت.

برداشت: نه به فکر کسی هستم و نه به چیزی نیاز دارم، چون راه او مانند زلف عروسان، پیچ و خم دارد.

برداشت: در باغی آنقدر نادر و با ارزش است که همچون نگین زینتی روی ظرفی با رنگ لاجوردی قرار گرفته است.

برداشت: آدمی نیکوکار و خیرخواه از دوردست‌ها به نزد پادشاه نزدیک شد.

برداشت: شما به شناخت عمیق از حقایق رسیده‌اید و با تجربه‌ای وسیع در دنیا، به یک هنرمند بدل شده‌اید که جهان را درک کرده و به تماشای آن پرداخته‌اید.

برداشت: قدرت و عظمت یک فرد به توانایی او در سخن گفتن و بیان دانش‌هایش بستگی دارد، به ویژه اگر آن فرد یک حکیم و کارشناس باشد.

برداشت: آیا تا به حال جایی به این محکم و استوار دیده‌ای که به اندازه‌ی اینجا باارزش و متمایز باشد؟

برداشت: بخندید، زیرا این مکانی شاداب و خوشحال است، اما فکر نکنید که اینجا از استحکام و امنیت بالایی برخوردار است.

برداشت: هیچ‌کس قبل از تو قدرت و بزرگی نداشتند که ماندگار باشد؛ آن‌ها مدتی برتری داشتند و سپس از بین رفتند.

برداشت: آیا بعد از تو، دیگر شاهان نمی‌توانند امید و آرزوی تو را برآورده کنند؟

برداشت: به یاد دوران سلطنت پدر خود باش و اجازه نده که افکار و نگرانی‌ها تو را گرفتار کنند.

برداشت: زندگی او به گونه‌ای بود که در گوشه‌ای فروافتاد و دیگر هیچ‌گونه تسلطی بر دارایی کوچک خود نداشت.

برداشت: وقتی که انسان از همه چیز و همه کس ناامید شود، تنها به لطف و رحمت خداوند امیدوار می‌ماند.

برداشت: برای فرد آگاه و با هوش، دنیا مانند علف هرز است، زیرا هر روز در جایی، کسی دیگر قرار می‌گیرد و شرایط تغییر می‌کند.

برداشت: شوریده‌ای در سرزمین عجم به کسری گفت: تو وارث سلطنت جم هستی.

برداشت: اگر سلطنت و حکومت بر جم باقی می‌ماند، آیا ممکن بود که بخت تو فرصتی برای رسیدن به تاج و تخت پیدا کند؟

برداشت: اگر به ثروتی بزرگ دست پیدا کنی، تنها چیزی که باقی می‌ماند، همان مقداری است که بخشیده‌ای.