بخش ۲۳ - حکایت در این معنی

برداشت: درباره یکی از شاهان روایتی گفته‌اند که بیمار شد و همچون نخ خیاطی (از ضعف) لاغر و ضعیف شد

برداشت: چنان ضعیف و بیمار شد که به حال زیردستان خود حسد می‌برد

برداشت: زیرا شاه با آنکه نام‌آور و فرمانده است اما وقتی که بیماری و ناخوشی برسد او را کمتر از یک سرباز می‌کند (شاه و بیدق اشاره به مهره‌های شطرنج نیز هست)

برداشت: یکی از نزدیکان و خدمتکاران شاه به او گفت که فرمانروایی شاه همیشگی بادا

برداشت: در این شهر مردی مبارک‌نفس و قدیس وجود دارد که در پارسایی و پرهیزگاری کم‌نظیر است

برداشت: تا حالا گناهی مرتکب نشده و دل پاکی دارد و دعای او برآورده می‌شود

برداشت: تا حالا نشده که کسی به او مراجعه کند و فورا به مقصود نرسد

برداشت: او را فرابخوان تا دعایی کند و رحمت از آسمان نازل شود

برداشت: دستور داد تا بزرگان دربارش نزد آن پیر مبارک‌قدم رفتند و او را فراخواندند

برداشت: رفتند و آن درویش آمد شخصی ارجمند بود در لباس و جامه‌ای کهنه و بی‌ارزش.

برداشت: به او گفت: ای دانا برایم دعا کن که همچون یک نخ خیاطی لاغر شده‌ام و همچون یک سوزن گرفتار شده‌ام.

برداشت: آن پیر کهنسال و خمیده‌قامت با خشم بر او فریاد زد

برداشت: که خدا بر دادگران مهربان است؛ ببخش تا بخشایش خدا را ببینی

برداشت: دعای من کی سودی به حال تو دارد؟ وقتی که اسیران و زندانیان در زندان و بند تو هستند؟

برداشت: تو به مردم بخشایشی نکرده‌ای؛ چطور توقع داری که از نیکبختی و زندگی بهرمند شوی؟

برداشت: اول باید خطاهایت را جبران کنی؛ آنگاه است که می‌توانی از یک آدم پرهیزگار طلب دعا کنی

برداشت: کی دعا می‌تواند به تو کمکی کند وقتی که آه ستمدیدگان را به‌دنبال خود داری؟

برداشت: آن شاه عجم، این حرف را شنید و از خشم و خجالت در خود فرورفت

برداشت: از آن حرف رنجید و با خود گفت: چرا برنجم؟ این حرف حق و راست بود که این درویش گفت.

برداشت: دستور داد تا فورا زندانیان را آزاد کردند

برداشت: آن پیر جهاندیده بعد از دو رکعت نماز به درگاه خدا دست نیاز و دعا برآورد

برداشت: که ای کسی که آسمان را برافراشته‌ای و او را (یعنی این شخص را) تنبیه کردی از مجازاتش صرف‌نظر کن

برداشت: آن ولی هنوز در حال دعا بود که شاه از جای برخاست

برداشت: گویی که از شادی و نشاط می‌خواست پرواز کند همچون طاووسی که آزاد شود

برداشت: دستور داد تا گوهر فراوان به او بخشیدند

برداشت: حق را باید گفت و بخاطر چیز باطل، حق را نباید پنهان کرد؛ از همه آن (گوهرها و زرها) دست کشید و گفت:

برداشت: بار دیگر با قضا و قدر در میفت مبادا که دیگر کند رشته سر

برداشت: اگر یکبار تنبیه و مجازات شدی مواظب باش که بار دیگر دچار خطا و لغزش نشوی

برداشت: این پند را از سعدی بشنو که راست است که هر بار افتاده‌ای برنخاسته است.