بخش ۱۹ - گفتار اندر نکوکاری و بدکاری و عاقبت آنها

برداشت: آدم نیکوکار، بدی نمی‌کند؛ کسی که نیک‌بخت است، بدی نمی‌کند.

برداشت: آدم بدکار و شرّ هم به‌دنبال بدی است همچون عقرب که کمتر در خانه خود می‌ماند (و در بیرون به‌دنبال شرّ و نیش زدن است)

برداشت: اگر به‌دنبال نیکی و خیر رساندن به‌دیگران نیستی‌، بدان که گوهر ‌(ذات) تو مانند سنگ خارا بی‌ارزش است.

برداشت: ای دوست گرامی و نیک‌خو، اشتباه گفتم زیرا در آهن و سنگ خارا و روی هم منفعت هست.

برداشت: ننگ چنین آدمی مرده باشد بهتر است زیرا سنگ هم از او بهتر است.

برداشت: چنین نیست که هر آدمیزادی از حیوان بهتر باشد؛ حیوانات از آدمی‌زادهٔ بد و بدکار بهترند.

برداشت: انسان دانا و خردمند از حیوان بهتر است‌، نه آن انسان که همچون حیوانات وحشی به‌مردم حمله می‌کند و صدمه می‌زند.

برداشت: اگر انسان بجز خوردن و خوابیدن چیزی نداند؛ چه فضیلت و برتری نسبت به چهارپایان دارد؟

برداشت: سوار بدبختی که اسب دارد، اما ایستاده است؛ آدم پیاده از او پیشی می‌گیرد. (یعنی آدمی باید از عقل و خرد خود بهره ببرد)

برداشت: کسی نبوده که جوانمردی و نیکوکاری کند و از آن بهرمند و شادکام نشده‌باشد.

برداشت: همچنین در عمر خود نشنیده‌ام که آدم بد، سرانجام خوبی داشته‌باشد.