بخش ۱۴ - حکایت

برداشت: شنیده‌ام که یک‌شب دود اجاق های مردم آتش سوزی به پا کرد و نیمی از شهر بغداد  داشت می‌سوخت.

برداشت: در آن ویرانی و آتش‌، یک نفر گفت: «خدا را شکر که دکان ما صدمه ندید»

برداشت: آدم باتجربه‌ای به‌او گفت ای خام‌اندیش، آیا تو فقط در فکر خود هستی و بس؟

برداشت: آیا تو می‌پسندی که شهری در آتش بسوزد‌، اما خانه‌ات در امان باشد؟

برداشت: به جز آدم بی‌رحم، سیر نمی‌خورد وقتی‌که دیگران را گرسنه و تهی‌دست می‌بیند.

برداشت: آدم دارا و ثروتمند چگونه غذا می‌خورد وقتی که می‌بیند آدم فقیر، در غم و درد است؟

برداشت: مگو آدم بیماردار تندرست و سالم است؛ زیرا او (نیز همچون بیمار) دچار درد و غم است.

برداشت: آدم مهربان وقتی‌که خود و همراهانش به‌مقصد می‌رسند برای کسانی‌که هنوز در راه مانده‌اند، نگران است.

برداشت: پادشاهان غمگین می‌شوند وقتی‌که می‌بینند خارکش‌ها دچار مشکل شده و غمگین هستند.

برداشت: اگر کسی نیک‌بخت و سعادتمند است، یک پند سعدی را به‌کار بگیرد برای او کافی‌است.

برداشت: همین یک پند برای تو کافی است اگر به‌کار ببری؛ «اگر خار بکاری، گل و ریحان نخواهی دید» ( و اگر رنج و درد درست کنی، شادی و خوشی نخواهی‌یافت)