بخش ۱۳ - حکایت در معنی رحمت با ناتوانان در حال توانایی

برداشت: در دمشق چنان قحطی و کمبود فراگیر شد که دوستان و یاران عشق و محبت را فراموش کردند.

برداشت: به قدری آسمان بر زمین بخیل و تنگ‌نظر شده که حتی به زمین رطوبت و باران ندادند تا محصولات و درختان رشد کنند.

برداشت: چشمه های قدیمی خشک شدند و آبی به جز اشک یتیمان که نشانه اندوه است در دمشق باقی نماند.

برداشت: نبودی به جز  آه بیوه زنی ، اگر بر شدی دودی از روزنی  . یعنی اگر دیدی دودی از آشپزخانه بیوه زنی بیرون میاید آن آه بیوه زن است نه  از پختن غذا . چون قحط سالی است و گرسنگی

برداشت: نگاهی به درختی قدرتمند با بازوانی بزرگ کردم که به شدت ضعیف و ناتوان به نظر می‌رسید، مانند درویشی بی‌رمق و رنگ.

برداشت: در این بیت، شاعر به توصیف فضاهایی می‌پردازد که در آن‌ها زیبایی چندانی وجود ندارد. او اشاره می‌کند که نه در دامن کوه‌های پرنعمت و نه در باغ‌های سرسبز و پرگل، خبری از نشاط و شادابی نیست. در واقع، او به نوعی ناامیدی از وضعیت موجود و فقدان زیبایی و خوشی در محیط اطرافش اشاره دارد. این فضا به لحاظ روحی و معنوی مکان مناسبی برای زندگی و شادی به نظر نمی‌رسد.

برداشت: در آن زمان، دوستی را دیدم که تنها یادگاری از او باقی مانده بود؛ استخوانی و پوستی.

برداشت: با وجود اینکه او از لحاظ اقتصادی در شرایط خوبی به سر می برد و صاحب ثروت زیادی بود

برداشت: به او گفتم: ای دوست نیک‌سرشت، چه مشکلی برایت پیش آمده که این‌گونه درمانده به نظر می‌رسی؟ بگو.

برداشت: بر سر من داد زد و گفت که عقلت کجا رفته؟ اگر می دانی و می پرسی سوالت بیجاست

برداشت: آیا نمی‌بینی که رنج و سختی به اوج خود رسیده است؟ دشواری‌ها به بالاترین حد خود رسیدند؟

برداشت: نه بارانی از آسمان می‌بارد و نه فریادها خاموش می‌شوند.

برداشت: به او گفتم: آخر تو نگران نیستی که زهر تو را بکشد، در جایی که مواد مخدر وجود ندارد.

برداشت: اگر از عدم و نبودن کسی، نابودی و زوال تو آغاز شود، پس تو چرا از طوفان و هرج و مرج بترسی؟

برداشت: عالم با نگاهی ناراحت به من نگاه کرد، همان‌طور که عالمان به افراد نادان نگاه می‌کنند.

برداشت: هر چند که مردی در کنار دریا به سر می‌برد و راحت و آرام است، اما نباید فراموش کند که دوستانش ممکن است در خطر غرق شدن باشند.

برداشت: من به خاطر فقر و تنگدستی دیگران، خودم هم دچار غم و اندوه شده‌ام و به همین دلیل رنگ و رویم زرد و پژمرده شده است.

برداشت: خردمند نمی‌خواهد که هیچ زخمی بر بدن دیگران یا بر بدن خودش ببیند.

برداشت: من همان کسی هستم که وقتی به چهره‌ای از نیکوکاران می‌نگرم، بدنم به لرزه درمی‌آید.

برداشت: زندگی فردی که سالم است، اما در کنار بیمار ضعیفی زندگی می‌کند، لذت‌بخش نیست و خوشی‌هایش تحت‌الشعاع قرار می‌گیرد.

برداشت: وقتی می‌بینم که یک درویش بی‌نوا از چیزی نمی‌خورد، برای من هم آن لقمه مثل زهر می‌ماند و باعث درد و رنج می‌شود.

برداشت: اگر کسی به زندان برود، دوستان او کجا می‌توانند حال و هوای خوش زندگی در باغ را تجربه کنند؟