بخش ۱۱ - حکایت مرزبان ستمگار با زاهد

برداشت: مردی با دانایی در دوردست‌های شام، جایی برای زندگی از این جهان در گوشه‌ای از غار برگزید.

برداشت: در آن گوشه‌ی تاریک، با صبر و شکیبایی، به خزینه‌ای از رضایت و قناعت دست یافته است.

برداشت: شنیدم کسی به نام خدادوست بود که در باطن انسانی نیک و با سیرت شایسته داشت، اما ظاهرش از مردم عادی کمتر نبود.

برداشت: بزرگان به درِ خانه‌اش آمده بودند و سرشان را بر در گذاشته بودند؛ اما او هیچ‌وقت به در نمی‌آمد تا آنها را ببیند.

برداشت: عارف با قلبی پاک و آزاد از خود می‌خواهد که از تمسک به دنیا و آرزوهای فانی دست بکشد.

برداشت: هر لحظه از او خواهش می‌کند که با ذلت و خوارگی، زندگی‌اش را به سمت خود بکشاند و از دست او بگیرد.

برداشت: در آن سرزمین، یک فرد دانا و آگاه وجود داشت، در حالی که در همان زمان، شخصی ظالم و ستمگری به عنوان نگهبان آنجا بود.

برداشت: هر کسی را که ضعیف و ناتوان یافتی، به نوعی باید به او کمک کنی و او را بالا ببری.

برداشت: دنیا پر از درد و بی‌رحمی است و تلخی آن سبب می‌شود که زندگی برای همه سخت و غم‌انگیز باشد.

برداشت: گروهی از آن ظلم و شرمندگی دور شدند و نام زشت او را از سرزمین خود پاک کردند.

برداشت: گروهی از مردم بیچاره و محتاج ماندند و چون در زندگی‌شان دچار مشکلات شدند، نفرین و بدشانسی به سراغشان آمد.

برداشت: این بیت به این معناست که وقتی ظلم و ستم گسترش می‌یابد، دیگر نمی‌توانی لبخند و شادی را در چهره مردم ببینی. در واقع، ظلم و ستم چه در زندگی فردی و چه اجتماعی، باعث می‌شود که شادی و خنده میان مردم کاهش یابد و آن‌ها احساس خوشحالی نکنند.

برداشت: هر زمان که به ملاقات شیخ می‌رفتی، خدا را دوست داشتی، اما هرگز به درون او نگاه نکردی یا به عمق وجودش توجه نکردی.

برداشت: مَلک نوبتی به او گفت: ای خوشبخت، با کینه و نفرت به من نگاه نکن و نگاه خشن خود را بر من مگیر.

برداشت: من با تو دوستی و محبت دارم، اما نمی‌دانم چرا تو با من دشمنی می‌کنی؟

برداشت: من متوجه شدم که رهبری کشور، در مقام و احترام، نه به اندازه یک درویش است و نه بیشتر از او.

برداشت: نمی‌گویم که من برتر هستم یا فضیلت بیشتری دارم، بلکه این‌طور بگویم که با من این‌گونه رفتار کن که با هر کس دیگری رفتار می‌کنی.

برداشت: این سخن را عابد با هوشیاری شنید و به شدت ناراحت شد و گفت: ای پادشاه، مراقب باش.

برداشت: وجود تو باعث بی‌نظمی و پریشانی مردم است، اما من هیچ نگرانی و بی‌نظمی به خاطر دوستی‌ام ندارم.

برداشت: با این که تو دوستم هستی، به هیچ عنوان تو را دشمن نمی‌دانم و به عنوان کسی که مرا دوست دارد می‌شناسم.

برداشت: چرا به کسی که به من آسیب می‌زند، احترام بگذارم وقتی می‌دانم که خدا دشمن اوست؟

برداشت: به کسی که دوستش دارم بوسه نزن و برو؛ زیرا کسانی که مرا دوست دارند، من فقط او را دوست دارم.

برداشت: اگر دوستی را از خود برانید، پوست و ظاهر او آسیب نخواهد دید. هرگز نمی‌توان دوست را به دشمن تبدیل کرد، حتی اگر به او ضرری برسانید.

برداشت: مرا شگفتی است از خواب آن بی‌رحم که در حالی که دیگران از رنج او به خواب رفته‌اند، خود راحت و بی‌خبر است.