بخش ۵ - حکایت در شناختن دوست و دشمن را

برداشت: شنیدم که یکی از شاهان که از خاندان های شاهان بود روزی که به شکار رفته بود از بقیه گروه و درباریان جدا ماند و عقب افتاد

برداشت: یک چوپان با شتاب به سمت او آمد و در دل گفت که او دارای دین و آیین نیکویی است.

برداشت: آیا این شخص که از دور به جنگ آمده است، دشمن است؟ می‌خواهم به او تیر بزنم.

برداشت: کمان کیانی را کشید و آماده پرتاب کرد ولی به یکباره چیزی در درون او مانع از پرتاب تیر شد

برداشت: ای خداوند ایران و تور، تو را از بدی‌های زمانه و حسد دور نگه‌دار.

برداشت: من کسی هستم که به تربیت اسب‌های نژاده می‌پردازم و در این چمن‌زار به خدمت آنها مشغولم.

برداشت: پادشاهی با دلی افسرده و تاریک، به نزد فردی آمد و با خوشحالی گفت: ای کسی که نظر و اندیشه‌اش ناپسند است.

برداشت: تو را فرشته‌ای یاری کرد وگرنه من با خودم نداشته بودم که بر تو گوشزد کنم.

برداشت: نگهبان مرتع با لبخندی گفت: نصیحت کسی که بخشنده است نباید پنهان بماند.

برداشت: نه ترفندها و دوراندیشی‌های خوب، بلکه دشمن باید بداند که پادشاه از دوستش به خوبی مراقبت می‌کند.

برداشت: در شرایط زندگی، لازم است که هر کسی را بشناسی و بفهمی که او چه کسی است و چه ویژگی‌هایی دارد.

برداشت: بارها من را در حالتی که در جمع و میان مردم هستم دیده‌ای و از علاقه‌مندی‌ها و سرنوشت من سوال کرده‌ای.

برداشت: الان با عشق و محبت به سوی تو آمده‌ام، ولی نمی‌دانیم که چگونه از بداندیشی و فکر منفی دیگران استقبال کنیم.

برداشت: من می‌توانم، ای پادشاه بزرگ، از میان صد هزار اسب، یکی را بیرون بیاورم.

برداشت: من مسئولیت عقل و تفکر خود را به عهده دارم، و تو نیز باید که از مسئولیت‌های خود مراقبت کنی.

برداشت: در آن تخت و سرزمین، غم و مشکلات وجود داشت، زیرا تدبیر و برنامه‌ریزی پادشاه کمتر از یک چوپان بود.