رباعی شمارهٔ ۱۴۶

در این شعر، شاعر از عشق و اشتیاق به معشوق صحبت می‌کند. او بیان می‌کند که اگر بخت و روزگار به او یاری کند، حاضر است برای معشوقش فدای خود شود. او نشان می‌دهد که کردار معشوق برایش بسیار ارزشمند است و حتی نگران است که مبادا معشوق بر او پا بگذارد. این ابیات به زیبایی احساسات عمیق عشق و محبت را منتقل می‌کنند.