رباعی شمارهٔ ۱۴۴

شاعر در این ابیات به عشق و محبت می‌پردازد و از محبوبش می‌خواهد که برای آشنایی با حال دردمندان و نیازمندان لحظه‌ای درنگ کند. او به صراحت می‌گوید که به شدت عاشق محبوب است و از او می‌خواهد که ضعف‌هایش را نادیده بگیرد، زیرا او به قدری شیرین و جذاب است که نمی‌تواند از عشق به او چشم‌پوشی کند.