رباعی شمارهٔ ۱۴۰

شاعر در این ابیات از تجربه‌ی عشق و احساسات عمیق خود صحبت می‌کند. او از نوشیدن جام عشق می‌گوید که خالی است و به دنبال وصالی شیرین با معشوق خود است. ترس او از این است که ناگهان بر اثر جدایی از محبوب، جانش را از دست دهد و تنها در قالبی خالی باقی بماند.