ماها همه شیرینی و لطف و نمکی
نه ماه زمین که آفتاب فلکی
دربارهٔ این سروده
شعر درباره ماه و انسانیت است. شاعر به زیبایی و لطافت ماه اشاره میکند و آن را نسبت به دیگران تشبیه میکند. او به این نکته میپردازد که همه انسانها نیز مانند ماه زیبا و ارزشمند هستند و در نهایت، یک خط سبز که نشان از زندگی و امید دارد، نماد خاصی برای انسانها به شمار میرود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
تو آدمیی و دیگران آدمیند؟
نینی تو که خط سبز داری ملکی