ای بلبل خوش سخن چه شیرین نفسی
سرمست هوی و پایبند هوسی
دربارهٔ این سروده
این شعر در مورد بلبلی است که با صدای شیرین خود دم از عشق و هوس میزند، اما نگرانی از این دارد که به دوستان و عزیزانش نرسد، زیرا خود را در قفسی از دست و زبان محصور کرده است. شاعر به نوعی از محدودیتها و حبس احساسات سخن میگوید.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
ترسم که به یاران عزیزت نرسی
کز دست و زبان خویشتن در قفسی