رباعی شمارهٔ ۱۳۵

در این شعر، شاعر از تصمیم خود برای توبه و دوری از عشق می‌گوید، تا شاید بتواند خود را از مشکلات و مصائب عشق رهایی بخشد. او با حسرت به معشوق می‌نگرد و می‌گوید که زیبایی معشوقش بار دیگر او را شیفته کرده و همچنان درگیر عشق اوست.