رباعی شمارهٔ ۱۳۴

برداشت: ای کاش مردم زیبایی آن معشوق را می‌دیدند یا از سخنان دل‌نشین او می‌شنیدند.

برداشت: تا زمانی که دل‌ها بیدل و بی‌قرار نمی‌شدند، بر حال و گریه عاشقان نمی‌خندیدند.