رباعی شمارهٔ ۱۳۱

این شعر به زیبایی و جذابیت انسانی اشاره دارد که از نظر خصوصیات ظاهری و درونی بسیار عالی است. شاعر به قد و بالای او مانند سرو اشاره می‌کند و از بی‌نصیب بودن کسی که از کنار او عبور کند، سخن می‌گوید. در عوض، کسی که به او نزدیک شود، خوشبخت و خرم خواهد بود.