رباعی شمارهٔ ۱۲۷

برداشت: ای کاش نگاه کردن به تو را از دل و چشمانم قطع می‌کنم، چرا که عشق تو از چشمانم به دل راه یافته است.

برداشت: خطای اصلی از دل انسان ناشی می‌شود و گناه از آنچه با چشم دیده می‌شود. دل می‌سوزد و سرشار از درد است، در حالی که دیده نیز با هزاران آه در غم و اندوه به تماشاست.