رباعی شمارهٔ ۱۲۶

این شعر بیانگر بی‌تاپایی و عظمت وجود معشوق است. شاعر می‌گوید که نه سرو، نه خورشید و نه ماه قادر به توصیف زیبایی و جذابیت معشوق هستند. او از اینکه معشوق به وصف در نمی‌آید، آه می‌کشد و اشاره می‌کند که هر کسی در جستجوی معشوق به راهی می‌رود، اما اگر راه به او می‌رسید، نیازی به این همه رنج و سفر نبود.