رباعی شمارهٔ ۱۲۳

این ابیات به بیان اهمیت احساسات انسانی و تأثیر زیبایی‌ها بر دل آدمی می‌پردازد. شاعر اشاره دارد که با وجود تمام زیبایی‌ها و جلال، دل انسان سنگی نیست و تحت تأثیر این جذابیت‌ها قرار می‌گیرد. همچنین، به این نکته اشاره می‌کند که کسی که دارای طبع خوب و راستین نیست، نه می‌تواند عاشق شود و نه عشق دیگران را تجربه کند. به طور کلی، این اشعار بر اهمیت عشق و احساسات در زندگی انسان تأکید دارد.