رباعی شمارهٔ ۱۲۲

در این شعر، شاعر به زیبایی و جذابیت معشوق خود اشاره می‌کند و از بینایی و درک عمیق احساساتش سخن می‌گوید. او از زیبایی چهره معشوق و خنده‌اش می‌گوید و تأکید می‌کند که اگر تو نتوانی به زیبایی او پی ببری، باید از دریچه چشم او به دیدن دوست بپردازی. به نوعی، شاعر دعوت می‌کند تا از منظر خود زیبایی‌ها را مشاهده کنیم.