رباعی شمارهٔ ۱۱۵

در این شعر، شاعر به وصف حال و هوای عاشقانه و شورانگیز می‌پردازد. یاران به موزیک نای و نی گوش فرا داده و در عین حال، ما در حیرت و سرگشتگی به تماشای عشق خود نشسته‌ایم. شاعر بیان می‌کند که عشق او خاص خود اوست و لذت و شادی متعلق به دیگران است. او به هم‌نشینانش می‌گوید که به گوش بسپارند و گوش به این زیبایی دهند.