رباعی شمارهٔ ۱۱۴

در این ابیات شاعر از احساسات عمیق خود می‌گوید. او به یاد می‌آورد که مانند آب چشمانش در حال گذر است و از شخص دیگری انتظار محبت و مهربانی دارد. او همچنین می‌خواهد داستان زندگی‌اش را با او در میان بگذارد، اما به نظر می‌رسد که آن شخص بی‌توجه و در حال بازیست، به همین دلیل نمی‌تواند احساساتش را درست بیان کند.