رباعی شمارهٔ ۱۰۹

در این ابیات شاعر به زیبایی و جلای چهره محبوبش اشاره می‌کند که همچون آفتاب درخشان است. او از فاصله به تماشای او می‌نشیند و اگر حتی نتواند به او نزدیک شود، از دور هم از زیبایی‌اش لذت می‌برد.