رباعی شمارهٔ ۱۰۴

در این شعر، گوینده از عشق و محبت خود به معشوق سخن می‌گوید. او خود را بنده و شیفته‌ی معشوق توصیف کرده و به تأثیر زیبایی و سخن‌های او بر دل خود اشاره می‌کند. چشم و گوش او به معشوق دوخته شده و عشق او مانع از درک معنای دیگر سخنان می‌شود.