رباعی شمارهٔ ۸۷

شاعر در این ابیات به زندگی خوش و بی‌دغدغه کسانی که در لذت و خوشی به سر می‌برند اشاره می‌کند و می‌گوید آن‌ها از مشکلات و رنج‌های درویش‌ها بی‌خبرند. همچنین به جاری شدن آب‌های فراوان در رودخانه‌ها پرداخته و نشان می‌دهد که در بیابان، تشنگان هنوز در جستجوی آن آب هستند، که نمادی از نیاز و تلاش در زندگی است.