رباعی شمارهٔ ۸۳

این ابیات به توصیف زیبایی و کمال یک معشوق می‌پردازد. شاعر به ستایش ماهی پرداخته که به زیبایی شب می‌افزاید و از خرم‌باشی که با او در کنار است، سخن می‌گوید. او به معشوق می‌گوید که خود به کمال آراسته است و نیازی به زینت اضافی ندارد، پس عرق نریز و عود نسوزان. این ابیات نشان‌دهنده عشق و ارادت شاعر به معشوق است.