رباعی شمارهٔ ۸۰

در این شعر، شاعر به دست معشوقه‌اش اشاره می‌کند که به او خیانت کرده و همچون زلف‌هایش دراز و پیچیده است. او از بی‌دلی و دوری معشوق گلایه می‌کند و به یادآوری عهد و پیمان‌هایی که بینشان بوده، احساس درد و ناامیدی می‌کند. در نهایت، این دست به تدریج او را از خود دور کرده و پایش را به آرامی از او باز کرده است.