رباعی شمارهٔ ۷۵

این شعر درباره‌ی زیبایی و تأثیر جذابیت چهره‌ی کسی است که دل‌ها را تحت تأثیر قرار می‌دهد. ریش او به سرعت رشد می‌کند، هرچند که شاید انتظارش نبوده است. همچنین با اشاره به آتشین بودن صورت او، بیان می‌کند که این زیبایی و جذابیت باعث سوختن دل‌ها و ایجاد دودی دلنشین می‌شود. در واقع، شعر نشان‌دهنده‌ی ترکیب زیبایی و درد ناشی از آن است.