رباعی شمارهٔ ۷۰

در این ابیات، شاعر از عشق و دلبستگی شدید خود به معشوقه‌اش سخن می‌گوید. او می‌گوید که عشقش هرگز از سرش نمی‌رود و تصویر معشوق از نظرش محو نمی‌شود. او همچنین بیان می‌کند که در پای معشوقه‌اش می‌افتد و بدون او زندگی‌اش بی‌معنی است. به‌عبارتی، عشق و وابستگی او به معشوقه‌اش بسیار عمیق و جدی است.