رباعی شمارهٔ ۶۹

در این شعر، شاعر به استفاده از لحظات خوش و لذت‌های زندگی تأکید می‌کند. او از مخاطب می‌خواهد که از عمر خود بهره‌برداری کند و از شادی‌ها غافل نشود، زیرا زمان به سرعت می‌گذرد. همچنین اشاره دارد که اگر خواب سنگینی بر او غلبه کند، بهتر است به خواب برود و به بیداری و نماز صبح فکر نکند. در کل، شعر به ارزش لحظه‌های زندگی و لذت‌ بردن از آن‌ها می‌پردازد.