هر چند که عیبم از قفا میگویند
دشنام و دروغ و ناسزا میگویند
دربارهٔ این سروده
شاعر در این بیت به این موضوع اشاره میکند که حتی اگر دیگران پشت سر او عیبجویی کنند و بدگویی کنند، نمیتواند صحبتهای دشمن را از دوست جدا کند. او به نوعی بیان میکند که نمیداند باید چه چیزی را رها کند تا از این بدگوییها رها شود.
برای دیدن معنی، روی واژه بزنید. با صفحهکلید از کلیدهای پیکان و ورود استفاده کنید.
نتوان به حدیث دشمن از دوست برید
دانی چه؟ رها کنیم تا میگویند