رباعی شمارهٔ ۵۷

در این شعر، گویا گوینده در حال توبه و بازگشت به مسیر درست است. او روزهای زیادی در مجالس واعظان شرکت کرده و به سخنان آن‌ها گوش داده است. اما ناگهان متوجه زیبایی یک دختر بلند قامت می‌شود و از یاد نصایح و سخنان دانشمندان غافل می‌گردد. این نشان‌دهنده تأثیر زیبایی و محبت بر عقل و توجه انسان است.