رباعی شمارهٔ ۵۶

در این شعر، شاعر به زیبایی یک سرو بلند اشاره می‌کند که دل او را به تصرف خود درآورده و او را در حالتی تسلیم قرار داده است. شاعر می‌گوید که این چشم‌های شوخ و بازیگوش، دل او را به دام انداخته‌اند. در نهایت، او توصیه می‌کند اگر نمی‌خواهید به کسی دل ببندید، بهتر است چشمانتان را ببندید.