رباعی شمارهٔ ۴۵

در این بیت شعر، شاعر به زیبایی و قامت بلند کسی اشاره می‌کند. او می‌گوید که هر سرو (نماد زیبایی و بلندی) در دنیا ممکن است در برابر قامت آن فرد خم شود. اما بر تو لازم نیست که به بلندی‌های دراز نگاه کنی، زیرا زیبایی و ارزش آن فرد به قدری بالاست که نیازی به مقایسه با دیگران نیست.