رباعی شمارهٔ ۴۴

این شعر به بررسی دیدگاه‌های متفاوت درباره عشق و محبت می‌پردازد. شاعر می‌گوید اگر کسی توجهش به دیگران باشد، از نظر اهل خرد ناپسند است. همچنین، در مسائل عشق، گواهی و شاهدی که مورد قبول قرار می‌گیرد، فراتر از شواهد معمول شرعی است. در واقع، عشق برای خود استانداردها و شواهد خاصی دارد که ممکن است از قوانین مرسوم خارج باشد.