رباعی شمارهٔ ۴۱

در این شعر، شاعر از باد می‌خواهد که اگر قرار است به آن سرزمین برود، با عشق و محبت به یار نازنینش نزدیک شود. او همچنین تقاضا دارد که باد دعا و خدمت‌هایش را به دوستانش برساند و یاد آن‌ها را زنده نگه دارد.