رباعی شمارهٔ ۳۸

این اشعار اشاره به تاثیری عمیق و دردناک از عشق دارند. شاعر از خالی صحبت می‌کند که او را ضعیف و ناتوان کرده و به نوعی مظهر غم و اندوهش شده است. خطی که می‌رسد، نماد امیدی است که می‌تواند این درد را کاهش دهد. اما خال سیاه، نشان‌دهنده‌ی عمق عشق و حسی است که شاعر را اذیت می‌کند و وصول به آرامش را دشوار می‌سازد. در نهایت، این اشعار نشان‌دهنده‌ی تضاد عشق و درد و تلاش برای فهم و تجاوز از این احساسات است.