رباعی شمارهٔ ۳۷

در این چند بیت، شاعر از احساس عمیق شوق و عشق خود نسبت به یک پسر سخن می‌گوید. او بیان می‌کند که هر بار آن پسر را می‌بیند، قلبش پر از شوق و هیجان می‌شود. حتی اگر او سخن تلخی بگوید، شیرینی عشقش باعث می‌شود که آن کلمات تلخ برایش قابل تحمل و دلپذیر شوند، مانند شکر که بر دهان می‌گذرد.