رباعی شمارهٔ ۲۹

در این شعر، شاعر از گذر زمان و تاثیر عشق بر دلش سخن می‌گوید. او به یاد تجربه‌های عاطفی‌اش می‌افتد و از دوستش می‌خواهد که دستی به دلش بزند تا احساسات عمیقش را درک کند؛ چرا که این احساسات مانند تیر از زره‌ای که بر تن دارد، عبور کرده‌اند.