رباعی شمارهٔ ۲۶

این بیت از شاعر نگرانی درباره دوستی و روابط انسانی را مطرح می‌کند. او می‌گوید اگر دوستی بدخو و بدرفتار است، بهتر است از او فاصله بگیریم، زیرا خوبی‌های او ارزش رنج‌ها و بدی‌هایش را ندارد. در نهایت، تاکید می‌کند که نیکی و بدی، رنج و آرامش باید از دوستی حقیقی ناشی شود.